Het leven is geen lolletje. Werken tot je erbij neervalt was eeuwenlang voor grote groepen mensen een normale invulling van hun bestaan. Zox92n twee eeuwen geleden kwam daar langzaam verandering in. De industrialisatie maakte eerst een kleine groep mensen rijk, maar al gauw kwamen de arbeiders daartegen in opstand. De welvaart werd eerlijker verdeeld en nu hoeft niemand meer met een lege maag naar bed. Zelfs niet als je nxecet werkt.

Vanaf de lagere school worden we beoordeeld op onze capaciteiten. Niet wie je ouders zijn of in welke straat je woont, maar wat je zelf presteert bepaalt naar welke vervolgopleiding je gaat. Kansen voor iedereen.

Ook daarna ligt er een wereld aan mogelijkheden open. Al vroeg worden kinderen lastig gevallen met vragen over opleidings- en beroepskeuze. x91Wat vind je leuk?x92 is daarbij de leidende vraag. x91Hoe wil je je leven inrichten?x92 Dax92s toch weer eens wat anders dan dat je op achtjarige leeftijd door je vader meegenomen wordt aan boord van een vissersschip zoals mijn overgrootvader Jacob den Draak. Hij zou zestig jaar blijven varen, bijna tot zx92n dood aan toe.

x93In het zweet des aanschijns zult gij brood etenx94. Veel mensen hebben zich rot gezweet om de welvaart te realiseren die wij nu kennen. De vrijheid om je eigen beroep te kiezen en zelf te bepalen hoe je je leven inricht is een groot goed. Maar het brengt ook verantwoordelijkheid met zich mee. En soms schuldgevoel als je denkt dat je het niet goed doet. Een hele nieuwe beroepsgroep is opgestaan om mensen met deze vragen te helpen: in Nederland zijn een paar duizend mensen actief als beroepskeuzeadviseur, loopbaanadviseur of re-integratieconsulent.

Mensen die bij een loopbaanadviseur aankloppen stellen vragen over hun ontslag, problemen bij het vinden van een nieuwe baan, het gevoel x91vast te zittenx92 na een verkeerde keuze in het verleden, onvervulde ambities en x91behoefte aan balansx92. Mijn overgrootvader was 100 jaar geleden blij als hij vast zat, want dan sloeg hij niet overboord. Dat was zijn balans. En zijn ambitie? Gewoon elke keer levend terugkomen en nxecet zoals zijn vader opgevreten worden door de visjes.

Maar ons leven is heel anders. Wij zitten vast in keuzen en mogelijkheden waar men een eeuw geleden niet aan dacht.

Als loopbaanadviseur denk ik wel eens hoe het was geweest als ik zelf met het zweet op het voorhoofd of de koude wind in de nek netten had staan hijsen in een houten bootje van nauwelijks 25 meter lang op de Noordzee. Ik ben blij met deze tijd. Van problemen moeten we uitdagingen leren maken en die uitdagingen moeten we aanpakken met de voortvarendheid van de visserman.

De mogelijkheid zelf iets moois te maken van je leven, met soms de wind in de rug en soms een flinke tegenwind, is een verworvenheid waar we maar wat blij mee mogen zijn.

Het leven is geen lolletje. Werken tot je erbij neervalt was eeuwenlang voor grote groepen mensen een normale invulling van hun bestaan. Zo’n twee eeuwen geleden kwam daar langzaam verandering in. De industrialisatie maakte eerst een kleine groep mensen rijk, maar al gauw kwamen de arbeiders daartegen in opstand. De welvaart werd eerlijker verdeeld en nu hoeft niemand meer met een lege maag naar bed. Zelfs niet als je nìet werkt.

Vanaf de lagere school worden we beoordeeld op onze capaciteiten. Niet wie je ouders zijn of in welke straat je woont, maar wat je zelf presteert bepaalt naar welke vervolgopleiding je gaat. Kansen voor iedereen.

Ook daarna ligt er een wereld aan mogelijkheden open. Al vroeg worden kinderen lastig gevallen met vragen over opleidings- en beroepskeuze. ‘Wat vind je leuk?’ is daarbij de leidende vraag. ‘Hoe wil je je leven inrichten?’ Da’s toch weer eens wat anders dan dat je op achtjarige leeftijd door je vader meegenomen wordt aan boord van een vissersschip zoals mijn overgrootvader Jacob den Draak. Hij zou zestig jaar blijven varen, bijna tot z’n dood aan toe.

“In het zweet des aanschijns zult gij brood eten”. Veel mensen hebben zich rot gezweet om de welvaart te realiseren die wij nu kennen. De vrijheid om je eigen beroep te kiezen en zelf te bepalen hoe je je leven inricht is een groot goed. Maar het brengt ook verantwoordelijkheid met zich mee. En soms schuldgevoel als je denkt dat je het niet goed doet. Een hele nieuwe beroepsgroep is opgestaan om mensen met deze vragen te helpen: in Nederland zijn een paar duizend mensen actief als beroepskeuzeadviseur, loopbaanadviseur of re-integratieconsulent.

Mensen die bij een loopbaanadviseur aankloppen stellen vragen over hun ontslag, problemen bij het vinden van een nieuwe baan, het gevoel ‘vast te zitten’ na een verkeerde keuze in het verleden, onvervulde ambities en ‘behoefte aan balans’. Mijn overgrootvader was 100 jaar geleden blij als hij vast zat, want dan sloeg hij niet overboord. Dat was zijn balans. En zijn ambitie? Gewoon elke keer levend terugkomen en nìet zoals zijn vader opgevreten worden door de visjes.

Maar ons leven is heel anders. Wij zitten vast in keuzen en mogelijkheden waar men een eeuw geleden niet aan dacht.

Als loopbaanadviseur denk ik wel eens hoe het was geweest als ik zelf met het zweet op het voorhoofd of de koude wind in de nek netten had staan hijsen in een houten bootje van nauwelijks 25 meter lang op de Noordzee. Ik ben blij met deze tijd. Van problemen moeten we uitdagingen leren maken en die uitdagingen moeten we aanpakken met de voortvarendheid van de visserman.

De mogelijkheid zelf iets moois te maken van je leven, met soms de wind in de rug en soms een flinke tegenwind, is een verworvenheid waar we maar wat blij mee mogen zijn.

We hadden lang niks meer van hem gehoord, maar deze week was hij weer in het nieuws: Lodewijk de Waal, de oud-voorzitter van de FNV. Naast de gebruikelijke commissariaten (bij ING strijdt Lodewijk in zo’n bijbaan tegen te hoge beloningen bij banken en krijgt daarvoor zelf 90.000 euro per jaar) is hij ook voorzitter van de "Taskforce Mobiliteitsmanagement".

De Taskforce is een praatclub van vertegenwoordigers uit bedrijfsleven en overheid die vooral de files wil bestrijden. Maar in plaats van dat zij adviseren meer snelwegen aan te leggen, wat toch de meest voor de hand liggende oplossing lijkt, hebben ze het vooral over "anders reizen", lees: meer thuiswerken.

Daar zit natuurlijk wel iets in. Het is eigenlijk belachelijk dat we iedere ochtend met z’n allen in de file gaan staan terwijl we thuis gebeld kunnen worden en met de laptop kunnen inloggen in de computer op kantoor. Veel mensen met een bureaufunctie kunnen een groot deel van hun werk ook thuis doen, zonder te hoeven reizen. ‘Slim reizen’ en ‘slim werken’ zijn dan ook de credo’s van de Taskforce.

Lodewijk de Waal liet een onderzoek uitvoeren waaruit bleek dat veel mensen dit ook al doen en nog meer mensen dat ook willen. De reden dat dat nog niet gebeurt? Die vermaledijde werkgevers natuurlijk! Lodewijk voelde zich weer even alsof hij op het Museumplein ‘zijn menigte’ mocht toespreken en hij gaf de werkgevers in zijn persberichten een ‘onvoldoende’.

Zo, die zit. Toch heeft de Taskforce ook oog voor een aspect dat ons allemaal treft. We hebben allemaal nog een beetje last van ons twintigste eeuwse arbeidsethos volgens welk we ons het liefst vijf ochtenden in de week met ons pakje brood onder de arm bij de baas melden. Helemaal uit de tijd natuurlijk, maar we moeten allemaal een beetje veranderen om de vruchten te plukken van de nieuwe technologiexebn die werken en leven op z’n kop hebben gezet.

Een leuk initiatief van de Taskforce is de website WoonWerkCafxe9 (www.woonwerkcafe.nl). Daar kunnen werknemers, ambtenaren en vermaledijde werkgevers met elkaar discussixebren over slimmer reizen en slimmer werken.

En Lodewijk? Ach, als je FNV-voorzitter af bent mag je in de auto met chauffeur van commissariaat naar commissariaat. In de file.

Eindelijk gerechtigheid. Veel mensen haalden opgelucht adem toen vorige week Lucia de Berk onschuldig werd verklaard. Het Openbaar Ministerie bood zijn excuses aan. Gelukkig, alles leek weer recht gezet.

In het hele verhaal werd niet meegenomen hoe het allemaal tot stand gekomen was. Het Openbaar Ministerie was niet op eigen initiatief van de gedachte bevallen dat de dode kinderen in het Juliana Kinderziekenhuis te Den Haag wel eens de schuld van Lucia zouden kunnen zijn. Nee, als je goed naar de verhalen luistert kun je horen dat Lucia erbij gelapt is door haar collega’s.

Vroeger zou Lucia de Berk voor 7 kindermoorden en 3 pogingen tot moord zonder twijfel op de brandstapel zijn beland. Dat doen we nu een stuk beschaafder: levenslang de cel in, met TBS. Ook al is er geen spoor van direct bewijs.

Schuldgevoelens, onmacht en schaamte hebben er bij bepaalde personen toe geleid dat zij dachten dat de dode kinderen geen toeval kxf3nden en mxf3chten zijn. Alleen een persoon die steeds toegang had tot de kinderen kon de schuldige zijn. En zo wezen langzaam steeds meer vingers in de richting van Lucia. Beeldvorming en wat slechte statistieken deden de rest.

Gelukkig krijgt niet iedereen die het slachtoffer is van negatieve beeldvorming levenslang. Maar negatieve beeldvorming komt veel voor op de werkplek. Het leidt tot uitsluiting, pesten en beschuldigingen. Niet zelden leidt het tot ontslagname of ‘incomptabilitxe9 des humeurs’, wat voor de Nederlandse rechter zonder meer een geldige ontslaggrond is.

Als slachtoffer is er weinig dat je kunt doen. Het zijn de daders die zich achter de oren zouden moeten krabben. Ieder van ons kan dader zijn. Vraag jezelf dus altijd af in hoeverre je meegaat met de meute of dat je je laat leiden door eerlijke, objectieve feiten.

Hoe zou het zijn met de collega’s van Lucia? Het Openbaar Ministerie heeft zijn excuses uitgesproken, maar zou xe9xe9n van de ex-collega’s van Lucia al zijn of haar verontschuldigingen hebben aangeboden? Ik denk het niet.   

Je droombaan realiseren, wie wil dat niet? Iedereen zou toch wel dat gevoel willen dat je "nooit meer hoeft te werken", omdat je altijd met je hobby bezig bent? Droombaangoeroe Huub van Zwieten heeft er zelfs zijn droombaan van gemaakt om andere mensen aan hun droombaan te helpen. Hij spoort mensen aan om niet "veilig [te] blijven zitten waar u zit, maar [...] op zoek [te] gaan naar de droombaan waar al uw talenten en vaardigheden tot hun recht komen".

Een bewonderenswaardig streven, maar in deze tijden is het vinden van je droombaan niet eenvoudig. Veel mensen zijn al blij dat ze xfcberhaupt een baan hebben. Elke maand valt de hypotheekrekening weer op de deurmat en elke week moet je weer afrekenen bij de Albert Heijn. Dat betaal je liever van een vol loon en niet van een magere WW- of bijstandsuitkering. De weerbarstige werkelijkheid gooit soms roet in het eten bij het zoeken naar de "droombaan waar al uw talenten en vaardigheden tot hun recht komen".

De laatste tijd neemt de werkloosheid toe. Dat zal de komende tijd alleen maar erger worden gezien de gigantische bezuinigingen die de overheid nog voor ons in petto heeft. Overheidsinvesteringen zullen afnemen en ontslagen ambtenaren zullen zich bij de huidige werkzoekenden voegen op zoek naar een baan.

In dat gedrang bestaat er weinig gelegenheid om te zoeken naar je droombaan. Moet je het daarom opgeven? Nee. Ook nu kun je investeren in later. Voor veel droombanen zul je eerst iets nieuws moeten leren. Je kunt nu om- of bijscholen voor je droombaan van 2012. Je kunt nu een ondernemingsplan schrijven voor je droomzaak van 2011. Je kunt nu sparen voor de noodzakelijke investeringen of het opvangen van inkomensverlies.

Het enthousiasme van de droombaangoeroe is aanstekelijk en ik waardeer zijn werk zeer. Maar ik mis iets. Een andere vriend van mij had een motto dat het ontbeerde evenwicht zou kunnen herstellen. Hij voerde als lijfspreuk ‘per aspera ad astra’ – door de doornen naar de sterren (voor Gouwenaren: hij kwam inderdaad uit Gouda). Investeer nu voor later, zou je ook kunnen zeggen. En met succes, want toen ik recent via Linked In het contact met hem hervond, zag ik dat de vasthoudendheid uit zijn studietijd was omgezet in een schitterend curriculum vitae, vol met in zwaarte toenemende banen waar menigeen aleen maar van kan dromen … 

De laatste tijd verschenen er verschillende berichten in de media over nepvacatures, het hinderlijke verschijnsel dat bedrijven vacatures plaaten die helemaal niet bestaan. Of erger, werving- en selectiebureaus die met een nepvacature proberen cv’s te "oogsten" die ze later bij bedrijven aanbieden.

Frederike van Velzen focust in haar artikel van 7 januari jl. op VK Banen onder de titel ‘Communicatie bij uitzendbureaus kan beter’ vooral op uitzendbureaus die ‘vergeten’ een vacature te verwijderen die al vervuld is. Dat is  – met alle respect – toch een beetje hetzelfde als na een aanrijding met blikschade spreken van "een kras op je auto". Naar mijn mening geeft Eveline Domevscek in haar artikel ‘Werklozen worden belazerd’ in De Pers van 11 januari al beter aan waar het op neerkomt.

Terecht concludeert Marc Drees op zijn weblog Recruitmentmatters.nl dat intermediairs (uitzenders en werving & selectiebureaus) die nepvacatures plaatsen zichzelf (lees: de branche) in de voet schieten. Maar helaas zijn in deze branche (soms oneerbiedig aangeduid als de ‘warm-vleeshandel’) veel ‘cowboys’ actief. Voor hen is het ‘hit and run’, telt alleen het geld en dat ze de naam van hun collega’s daarbij verpesten zal ze op het strand van Copacabana een zorg zijn.

Als sollicitant zul je deze opwinding wellicht belangstellend gadeslaan, maar vraag je je af wat je er in hemelsnaam aan kunt doen. Voor de goedbedoelde oproep van Marc of de verontwaardiging van Fredrieke of Eveline koop je niet veel als je hard op zoek bent naar een baan. Toch sta je als sollicitant niet helemaal met lege handen.

Je kunt de ergernis van nepvacatures reduceren door vooraf te bellen met het bureau of de organisatie waarvan je een vacature aantreft . De oprechte recruiter zal blij zijn met je telefoontje, waaruit je serieuze belangstelling blijkt. Dezelfde goede, gerichte vragen zullen een dubieuze intermediair snel door de mand doen vallen. Zo bespaar je jezelf weer een postzegel, briefpapier en je inktcartridge, maar vooral frustratie.

Als je "thuiswerken" googlet verschijnen talloze aanbiedingen in beeld van mensen en organisaties die je beloven dat je (veel) geld kunt verdienen vanuit je (luie) stoel. Maar geld inleggen bij pyramidespel-achtige constructies of met klikken en surfen je boterham verdienen is niet het soort thuiswerken waar deze weblog over gaat.

Je bestaande werk vanuit huis doen. Of een nieuwe baan, nieuwe onderneming, crexebren vanuit je woning. Nieuw is het niet. Toen we nog niet allemaal in het bezit waren van auto’s en (snel) openbaar vervoer werkten heel veel mensen "aan huis". De bakker, de dokter, de ambachtsman, de boer, de hoofdonderwijzer – heel veel mensen hadden hun bedrijf aan huis of woonden in een dienstwoning naast de werkplek.

Met de toegenomen mobiliteit zijn we steeds verder van onze werkplek gaan wonen. De "hoofdmeester" van mijn lagere school woonde nauwelijks 100 meter van zijn werkplek, de directeur van de basisschool van mijn zoon woont 40 kilometer verderop.

Nu lijkt zich een omgekeerde ontwikkeling voor te doen, namelijk dat we het werk naar ons toe halen. Technische hulpmiddelen maken mogelijk dat we op iedere plek op aarde kunnen bellen en onze mail kunnen lezen. Inloggen op de werkplek is geen probleem en we kunnen overal bij.

Rond de jaarwisseling verscheen een onderzoek dat TNS Nipo in opdracht van Microsoft uitvoerde naar thuiswerken. Daaruit bleek dat op dit moment 47% van de Nederlandse beroepsbevolking wel eens thuis werkt. 24% werkt zelfs xe9xe9n of meerdere dagen per week thuis. 25% van de totale beroepsbevolking wil meer thuiswerken. Ook in de voornemens voor het nieuwe jaar klinkt deze behoefte door; 43% van de beroepsbevolking is voornemens een betere balans aan te brengen tussen werk en privxe9. Verder geeft 38% aan vaker eerder naar huis te willen gaan en 22% wil vaker voor of na de files op weg. 23% van de werkende Nederlanders wil thuiswerken in 2010 bespreekbaar maken.

"Een betere balans tussen werk en privxe9"? Thuiswerken is niet hetzelfde als vrij nemen. Kun je zonder de collegiale en functionele omgang op het werk? Produceer je evenveel als je baas niet in de buurt is?

Een goede werplek is ook van groot belang. Alleen als alle apparatuur en meubilair optimaal is kun je je goed op je werk concentreren. Daarnaast is het van belang dat je hetzelfde werkritme aanhoudt als op kantoor. Dat wil zeggen: korte pauzes, af en toe koffie en gewoon lunchen op dezelfde tijd als anders.

Voorkom afleidingen. Neem alleen de werktelefoon op, bezoek geen sociale netwerksites en ga al helemaal niet chatten. Werktijd is om te werken en niet voor andere activiteiten. Deze zelfdiscipline leidt tot meer productiviteit. Maar als je veel thuis werkt raak je zo wel in een sociaal isolement. Werk je altijd thuis? Doe dat dan in deeltijd en vul je andere tijd met bijvoorbeeld vrijwilligerswerk met een hoog sociaal gehalte. Koppel je thuiswerken aan een vaste baan, zorg dan dt je niet "afglijdt" en steeds minder op het werk verschijnt.

Wie geen baan heeft en op zoek is naar werk vanuit huis is niet veroordeeld tot oplichters en charlatans. TNS Nipo bijvoorbeeld zoekt regelmatig telefonische enqueteurs die vanuit huis hun werk doen. Vertel in je sollicitatie van je ergonomisch ingerichte thuiswerkplek en aangeleerde zelfdiscipline en maak van thuiswerken een succes!

Het uitgeven van websites is een mooi vak. In de loop der jaren zijn veelbezochte websites als Loopbaanadvies.net, Loopbaanadvies.nl, Reintegratehulp.nl, IRO-inzicht.nl, Loopbaanadviesbureaus.nl, Outplacementbureaus.nl en Loopbaanbegeleiding.net door de inzet van vakmensen en van mijzelf op het wereldwijde web verschenen. Bezoekers vinden op deze sites informatie over solliciteren, werk en loopbaan of de weg naar een loopbaanprofessional. Toch zou het resultaat vast minder zijn geweest als ik niet altijd alle afspraken met mijn samenwerkings-partners goed had vastgelegd.

Het ontwikkelen, bouwen, plaatsen en onderhouden van een website gaat niet vanzelf. Er ontstaan makkelijk verschillende interpretaties van afspraken over de vorm, kleur en omvang van een website. Daarom werk ik het liefst met contracten en e-mail. Ook als we telefonisch afspraken hebben gemaakt leggen we die naderhand in de mail vast.

Hetzelfde geldt op je werk: het is altijd verstandig om gemaakte afspraken vast te leggen. Als je baas je vraagt om iets te doen, maak dan direct een aantekening. Het liefst waar hij bij is. Mensen vergeten soms wat ze gezegd hebben en zo kan je hen, indien nodig, helpen herinneren wat je hebt afgesproken.

Als je een notitie of rapport voor je baas schrijft, hou dan altijd een kopie. E-mail is wat dat betreft een prachtig medium omdat er automatisch een kopie bewaard wordt van wat je verstuurt (vraag ook altijd om een leesbevestiging). Gooi je e-mails ook niet weg maar maak er een gewoonte van je mailbox af en toe te ordenen, zodat je oude berichten makkelijk terug kunt vinden.

Misschien voel je je in eerste instantie niet zo gemakkelijk bij al dat noteren en bewaren, omdat het lijkt of je wantrouwend bent. Maar daar gaat het niet om. Noteren en bewaren is geen paranoxefde gedrag, maar een effectieve manier om de gevolgen van je eigen vergeetachtigheid en die van anderen te beperken. Niemand is tegenwoordig meer in staat om alle informatie die op hem afkomt in zijn geheugen op te slaan.

Helaas komt het ook voor dat managers en medewerkers elkaar verkeerd begrijpen en in conflict komen. Wanneer het conflict ontspoort zal een werkgever op enig moment een personeelsdossier op tafel leggen met afspraken uit het verleden. Kun je in die situatie je eigen dossier op tafel leggen, dan ben je dubbel blij dat je afspraken, opdrachten en resultaten goed bewaard hebt.

Toen ik ooit een belangrijk verschil van mening had met een webbouwer over het op te leveren resultaat was ik blij dat ik al mijn e-mails aan hem had bewaard. Op elke claim kon ik de eerder gemaakte afspraak reproduceren die aantoonde wat hij beloofd had. Ik ben dit incident niet meer vergeten en het heeft mij geholpen te beseffen wat het belang van bewaren ook weer was.

Wat heeft Verdi in x92s hemelsnaam te maken met sollicitatiebrieven? Nee, AIDA heeft hier niets te maken met de beroemde Italiaanse componist of met opera. AIDA is een marketingmodel met vier belangrijke aandachts-punten om je te helpen effectief iets aan de man te brengen. En omdat solliciteren ook een proces is waarin een x91dealx92 gesloten wordt, kunnen we deze principes ook hierop toepassen.

AIDA staat voor Attention, Interest, Desire en Action. In het Nederlands worden ook wel de termen Aandacht, Interesse, Verlangen en Actie gebruikt. Pas deze toe op je sollicitatiebrief en je krijgt de volgende matrix om je brief te toetsen:

1. Aandacht: Je brief moet de aandacht van de lezer trekken. Het gaat natuurlijk wel om positieve aandacht. Niet ter zake doende opmerkingen, een slordige brief of taalfouten trekken natuurlijk ook aandacht, maar dat is uiteraard verkeerd. Positieve aandacht krijg je door een nette, korte, bondige, zakelijke, prettige en realistische sollicitatiebrief te schrijven.

2. Interesse: Je brief moet de lezer boeien, raken, bezig houden. Schrijf alleen dingen waarvan je weet dat deze de interesse van de lezer zullen wekken. Sluit dus altijd aan bij de dingen die genoemd worden in de advertentietekst, want dat zijn kennelijk zaken die de organisatie zelf ook erg belangrijk vindt.

3. Verlangen: Je brief moet bij de lezer het gevoel opwekken: x93Deze kandidaat lijkt me wel wat, die wil ik wel eens sprekenx94.

4. Actie: Vraag in de brief ook concreet om wat je wilt; in dit stadium is dat een sollicitatiegesprek. De functie van een sollicitatiebrief is uitgenodigd te worden voor een sollicitatiegesprek. Trap niet in de valkuil dat je vraagt om de baan. Aan de hand van sollicitatiebrieven worden geen arbeidsovereenkomsten uitgedeeld, wel sollicitatiegesprekken.

Marketing is ook herhaling. Nou is het natuurlijk niet verstandig om dezelfde brief drie keer in te sturen, maar er zijn slimme mogelijkheden van herhaling. Bel vooraf met de organisatie waar een vacature is en stel een paar goede vragen. Bel na een week of twee nog eens beleefd met de vraag of je brief goed aangekomen is en hoe ver de procedure is.

Het toepassen van marketingprincipes is xe9xe9n van de zaken waarmee je jezelf kansrijker kunt maken in sollicitatieprocedures.

Exe9n van de belangrijkste zaken die je moet kennen voordat je gaat solliciteren ben je zelf. Om een mismatch met de toekomstige baan – en dus een extra teleurstelling – te voorkomen is het belangrijk dat je zo veel mogelijk uitvindt over de baan, natuurlijk, maar vooral ook over jezelf.

"Zelfkennis is het begin van alle wijsheid, men moet eerst zichzelf kennen om verdere kennis te kunnen verwerven" Dat gezegde geldt zeker tijdens het solliciteren. In het sollicitatiegesprek zul je gevraagd worden naar wie je bent en wat je wilt. "Waarom denk je dat je bij deze baan past?" is een vraag die je hoogstwaarschijnlijk zult krijgen.

Hoe kom je aan zelfkennis?

Ga allereerst eens bij jezelf ten rade. Hoe ben je gekomen waar je vandaag bent? Welke keuzes liggen daaraan ten grondslag? Wat ging goed en wat niet? Waarom? Wat kun je en wat wil je?

Vraag ook anderen in je directe omgeving. Neem daarin mee dat mensen die heel dicht bij je staan als je ouders en je partner vaak een heel duidelijk beeld hebben waarin ze soms wat eenzijdig zijn. Ze zullen het beeld dat ze in de loop der jaren van je hebben opgebouwd niet snel en veel bijstellen. Geeft niet, alle informatie is waardevol. Vrienden, kennissen en collega’s daartentegen zullen een minder afgerond beeld hebben, maar zij hebben vast (ook) veel waardevolle opmerkingen over hoe je overkomt.

Doe eens wat testjes. Het leuke van het internet is dat er zo veel persoonlijkheids- en loopbaantesten te vinden zijn. Vaak gratis, zoals de meeste testjes op de pagina "Test jezelf" op Loopbaanadvies.net. Gratis testjes hebben natuurlijk een beperkte waarde, maar kunnen toch hele leuke informatie opleveren. En mocht je gexefnteresseerd zijn in meer, dan kun je voor xe9xe9n of twee tientjes jezelf een uitgebreidere test afnemen.

Als het nou echt niet lukt, overweeg dan eens de hulp van een loopbaanadviseur in te schakelen. Verwerving van zelfkennis is een belangrijk onderdeel in de meeste loopbaanadviestrajecten. Gewapend met zelfkennis zul je in staat zijn verkeerde loopbaankeuzes te vermijden, sollicitatiegesprekken goed te doorstaan en een succes van je werk te maken.